nie pozwól mi odejść pdf
Tłumaczenia w kontekście hasła "pozwól odejść" z polskiego na angielski od Reverso Context: pozwól mi odejść, pozwól jej odejść, pozwól mu odejść
Tłumaczenia w kontekście hasła "nie pozwól mi" z polskiego na angielski od Reverso Context: nie pozwól mi umrzeć Tłumaczenie Context Korektor Synonimy Koniugacja Koniugacja Documents Słownik Collaborative Dictionary Gramatyka Expressio Reverso Corporate
39,90 zł. epub, mobi, ibuk. Opowiem Wam pewną historię…Poznałam go dziesięć lat temu. Już wówczas wywrócił moje życie do góry nogami. Wiedział, jak rozpalić we mnie płomień i jak namieszać w moim życiu. Gdy po latach odebrałam telefon, nie miałam pojęcia, więcej >. - 14 %. - 14 %. Pozwól odejść.
Nie wiem, czy widzieliście na profilu Autorki te przecudowne ilustracje, które dosłownie dają życie bohaterom jej książek. Jeśli nie, to polecam nadrobić! Wracając do książki, "Epi Nie pozwól mi upaść", jest historią, która pozwoliła mi się zrelaksować, była czymś, czego aktualnie potrzebowałam.
– A jak wrócę do domu? – spytała. – Przecież nie wolno mi chodzić samej. – Mama po ciebie przyjdzie. – Jesteś pewna? – Najpewniejsza. – Skąd ta pewność? – Bo odbyłam z twoją mamą długą rozmowę i złożyła mi obietnicę. – A jeżeli jej nie dotrzyma? Tak się już zdarzało. – Będę miała oczy otwarte.
nonton film doctor stranger episode 2 sub indo. Tytuł oryginalny: The Best Goodbye Tłumaczenie: Katarzyna Bieńkowska Redakcja: Ewa Lewandowska Korekta: Aleksandra Tykarska Projekt graficzny okładki:... Tytuł oryginalny: The Best Goodbye Tłumaczenie: Katarzyna Bieńkowska Redakcja: Ewa Lewandowska Korekta: Aleksandra Tykarska Projekt graficzny okładki: Katarzyna Borkowska Zdjęcie na okładce: GettyImages/Jon Feingersh Skład: IMK Redaktor prowadząca: Agnieszka Górecka Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał Atria Books, a Division of Simon & Schuster, Inc. Copyright © 2015 by Abbi Glines Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal All rights reserved. Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rze- czywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Postaci i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzo- ne pod kątem wykorzystania w powieści. Bielsko-Biała 2017 Wydawnictwo Pascal sp. z ul. Zapora 25 43-382 Bielsko-Biała tel. 338282828, fax 338282829 [email protected] ISBN 978-83-7642-998-4 Przygotowanie e-Booka: Jarosław Jabłoński Dla Heather Howell – za to, że zawsze mnie rozśmieszasz, aż kłuje mnie w boku, wspierasz mnie we wszystkim i pojawiłaś się w moim życiu akurat, kiedy potrzebowałam takiej twardzielki, jak ty. Bardzo cię kocham, dziewczyno. Rose Beznadziejnie jest być niską. Nigdy w życiu nie zdarzyło mi się pomyśleć: Jejku, ale super jest być niską. Ani razu. Nigdy nie mogłam dosięgnąć rzeczy stojących wysoko. Jak choćby teraz. Elle kazała mi rozpakować kieliszki i ustawić je na półkach za barem, ale męczyłam się z tym bardziej, niż byłam skłonna przyznać. Nie przepadałam za naszą główną kelnerką. Była piękna i wredna, a do tego wysoka. Nie miała pojęcia, jak trudno jest komuś, kto ma led- wie metr sześćdziesiąt, balansować na palcach na stołku barowym, w do- datku z kieliszkami w dłoniach. A może właśnie doskonale wiedziała i złośliwie zleciła mi to zadanie. Wychyliłam się do przodu i wsunęłam bezpiecznie kolejny kieli- szek w jeden z otworów wbudowanych w ścianę właśnie w tym celu. Stołek zachwiał się, a ja zamarłam, wstrzymując oddech. Powoli opada- jąc na pięty, zdołałam jakoś zachować równowagę. Zostały mi jeszcze tylko dwa pudła do rozpakowania, pomyślałam, żałując, że w każdym jest aż dziesięć kieliszków. – Jeśli je potłuczesz, ich koszt odliczymy ci z pensji. Nie mam w budżecie miejsca na potłuczone szkło – rozległ się za mną głęboki przeciągły głos. Znałam ten głos. Nieczęsto go słyszałam, ale jeśli już, zazwyczaj wyrażał irytację wobec mnie. Kiedyś było inaczej. Kiedyś ten głos koił moje lęki, chronił mnie, zapewniał mi bezpieczeństwo. A teraz słyszałam jedynie zimne, obojętne słowa. Wciąż sobie powtarzałam, że ból z tego powodu w końcu minie. Ale na razie tak się nie działo. Czas zmienił nas oboje. Zamiast kochać go do utraty tchu, miałam teraz ochotę uderzyć go w tę przystojną buźkę i wyjechać z miasta. – Zejdź stamtąd, Rose – polecił mi River ostrym tonem. – Idź zro- bić coś pożytecznego. Sprowadzę tu kogoś, kto sobie z tym poradzi. Tym razem pamiętał przynajmniej, jak mam na imię. W zeszłym tygodniu mówił do mnie Rachel, Daisy i Rhonda, za każdym razem ina- czej. Bez przerwy go poprawiałam i w końcu, widać, poskutkowało. Ro- zumiałam, że ma na głowie restaurację pełną nowych pracowników, a stres związany z wielkim otwarciem – już za dwa tygodnie – na pewno się na nim odbija. Ale mimo wszystko. Chłopiec, którego kiedyś znałam, był dobry, miły i troskliwy. Był moim bohaterem. W trakcie ostatnich dziesięciu lat River w pewnym momencie zmienił imię na Captain i stał się twardy. Nieprzystępny. Miałam wraże- nie, że nawet jego dziewczyna, ach-jaka-miła Elle, nie ma dostępu do ła- godniejszej strony Rivera. Tej, którą kiedyś znałam najlepiej. Jak nikt inny. Ale wszystko wskazywało na to, że tamto jego wcielenie przestało istnieć. – Elle kazała mi ustawić te kieliszki – powiedziałam, zeskakując ze stołka i prostując się, jak tylko mogłam. River miał teraz dobrze po- nad metr osiemdziesiąt wzrostu, zawsze zresztą był ode mnie dużo wyż- szy. Już kiedy mieliśmy po szesnaście lat. Nie skomentował tego, skinął głową w stronę kuchni. – Brad potrzebuje pomocy przy kuchennych przyborach, które wła- śnie przywieziono. Idź mu pomóc. Znajdę kogoś, dla kogo ustawienie tych kieliszków nie będzie takim wspinaczkowym wyzwaniem. Twarz oblał mi rumieniec zażenowania. Przecież wcale nie nawali- łam ani niczego nie stłukłam. Całkiem dobrze mi szło. Wykonywałam tę robotę powoli, ale w końcu bym się z nią uporała. – Dam sobie radę. Mój wzrost nie uniemożliwia mi wykonania tego zadania, jeśli o to panu chodzi – warknęłam. Ruszył w stronę drzwi i nawet się nie obejrzał. – Otwieramy za dwa tygodnie. Chciałbym, żeby do tej pory te kie- liszki zostały już ustawione. – I wyszedł. – Palant – mruknęłam pod nosem. Miałam ochotę mimo wszystko dokończyć ustawianie. Ale przy moim szczęściu ostatecznie stłukłabym całe pudełko. Nie mogłam ryzykować utraty tej pracy. Spakowałam wszystko i przyjechałam na Florydę, do Rosemary Beach, kiedy odkry- łam, że tu mogę znaleźć Rivera. Moje plany nie sięg...
domcia242a EBooki przeczytane polecane Użytkownik domcia242a wgrał ten materiał 6 lata temu. Od tego czasu zobaczyło go już 3,617 osób, 2093 z nich pobrało i opinie (5)Gość • 5 lata temuhej wiesz możesz dodać " moment życia 2 " ? czy jest wogóle już 2 ? z Góry dziękuje :)Monika27665• 5 lata temuCześć :) Mogłabyś dodać książkę Ocalenie callie I kaydena? Bardzo proszę. :)Gość • 6 lata temukurcze, szkoda :/ ale dzięki za odpowiedźdomcia242a• 6 lata temuwiem o jaką książkę chodzi czytałam wersję papierową ale niestety nie mam ebooka a szukałam bo bardzo dobra książka Gość • 6 lata temuHej, mam małe pytanie, masz może ebook "ponad wszystko" nicole yoon? Dziękuję ci za wszystkie książki :DTranskrypt ( 25 z dostępnych 195 stron) STRONA 3Jessica Sorensen NIE POZWÓL MI ODEJŚĆ Ella i Micha ISBN: 978-83-65521-31-6 TYTUŁ ORYGINAŁU: The Secret of Ella and Micha PRZEKŁAD: Ewa Helińska Copyright © 2012 by Jessica Sorensen All rights reserved Copyright © 2016 for the Polish translation by Zysk i S-ka Wydawnictwo Poznań Projekt graficzny okładki Wydanie I Zysk i S-ka Wydawnictwo ul. Wielka 10, 61-774 Poznań tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67, faks 61 852 63 26 Dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90 sklep@ Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer. STRONA 4Spis treści STRONA 5Prolog STRONA 6Rozdział pierwszy STRONA 7Rozdział drugi STRONA 8Rozdział trzeci STRONA 9Rozdział czwarty STRONA 10Rozdział piąty STRONA 11Rozdział szósty STRONA 12Rozdział siódmy STRONA 13Rozdział ósmy STRONA 14Rozdział dziewiąty STRONA 15Rozdział dziesiąty STRONA 16Rozdział jedenasty STRONA 17Rozdział dwunasty STRONA 18Rozdział trzynasty STRONA 19Rozdział czternasty STRONA 20Rozdział piętnasty STRONA 21Rozdział szesnasty STRONA 22Rozdział siedemnasty STRONA 23Rozdział osiemnasty STRONA 24Rozdział dziewiętnasty STRONA 25Rozdział dwudziesty
Płatny zabójca i niewinna dziewczyna? Czy mają szansę na miłość? Przez ostatnie dziesięć lat życia River Captain Kipling pracował dla tajemniczego szefa mafii. Ma jednak dość! Postanawia otworzyć niewielki bar. Przeszkodą w spełnianiu marzeń są nawracające koszmary z dzieciństwa. Dlaczego na widok Rose znowu śni… Autor: Abbi GlinesIlość stron: 320Tytuł oryginału: The Best GoodbyeWydawnictwo: PascalNumer ISBN: 9788376429625Data wydania: 2017-01-11 Opis Informacje dodatkowe Opinie (0) Płatny zabójca i niewinna dziewczyna? Czy mają szansę na miłość? Przez ostatnie dziesięć lat życia River Captain Kipling pracował dla tajemniczego szefa mafii. Ma jednak dość! Postanawia otworzyć niewielki bar. Przeszkodą w spełnianiu marzeń są nawracające koszmary z dzieciństwa. Dlaczego na widok Rose znowu śni o swojej pierwszej miłości, Addy? Śmierć zabrała ją przecież na zawsze? Najlepszym przyjacielem Rose z dzieciństwa był River. Tęskniła za nim przez ostatnich dziewięć lat, ale pełnego ciepła, dobrego chłopca, gotowego obronić ją przed całym złem świata już nie ma. Jego miejsce zajął nieczuły Captain. Rose ma wątpliwości, czy w jej życiu, ale przede wszystkim w życiu jej córki, jest miejsce dla takiego człowieka?. Co kryje przeszłość Rose i Captaina? Czy czeka ich wspólna przyszłość?
25 lip, 09:00 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty Żużel. Porażka we Wrocławiu miała bolesne konsekwencje dla ZOOLeszcz GKM-u. Drużyna prowadzona przez trenera Janusza Ślączkę straciła nawet matematyczne szanse na miejsce w fazie play-off i domowym meczem z Arged Malesą Ostrów zakończy sezon już na początku sierpnia. Dlaczego po raz ósmy grudziądzanom nie wyszło? Foto: Marcin Karczewski / Przemysław Pawlicki Przemysław Pawlicki reprezentuje GKM od pięciu lat. Łącznie było to już ósme nieudane podejście grudziądzan do play-offów. W tym roku nie pomogło nawet powiększenie liczby drużyn uczestniczących do sześciu. - Trudno powiedzieć, czemu się nie udaje. Ten sezon był dla nas bardzo trudny ze względu na to, że straciliśmy lidera drużyny - Nickiego Pedersena, który był naszym filarem. Pokazaliśmy, że potrafimy powalczyć, ale jednak to nie wystarczyło - powiedział Pawlicki. 30-letni żużlowiec wypowiedział te słowa w magazynie PGE Ekstraligi w Canal+. Na niezrealizowanie celu przez GKM wpływ miały też inne urazy. - Końcówka sezonu, to upadek Krzysztofa Kasprzaka. W ostatnim meczu we Wrocławiu również nie był w 100 proc. sprawny. W poprzednich pięciu tygodniach miałem problem z barkiem. Nie jest łatwo iść do przodu, kiedy cały tydzień poświęcasz tylko na rehabilitację i powrót do zdrowia, żeby wystartować w zawodach, zamiast skupić się na ustawieniach sprzętu. Ten okres był też dla mnie trochę ciężki, bo zmieniłem tunera. Przesiadłem się na inne jednostki silnikowe, nie mogłem poświęcić na to za dużo czasu. Dlatego wyszło jak wyszło, niestety w Grudziądzu nie możemy cieszyć się z awansu do play-offów - dodał. Dziennikarz Marcin Majewski zapytał kapitana GKM-u również o specyfikę toru w Grudziądzu. Zawodnikom trudno przestawić się na spotkania wyjazdowe. - Jest w tym trochę prawdy, ale Nicki i Artiom potrafili to zrobić, więc u takich zawodników jest to do zrobienia. U mnie czasami to przeszkadza, ponieważ ciężko odnieść się ustawieniami silników w Grudziądzu do wyjazdowych meczów. Ten tor jest inny. Jak zamawiałem silniki, to tunerzy często robili mi w kierunku domowego toru i potem był problem na wyjazdach. Później prosiłem tylko o silniki na wyjazd, bo domowe już miałem - wyjaśnił. - Według mnie nie powinniśmy się tym tłumaczyć, tylko powinniśmy znaleźć sprzęt, który będzie pasował zarówno w domu, jak i na wyjazdach. Tutaj akurat wszystko powinno zależeć od nas. Mecz we Wrocławiu wysoko przegraliśmy (24:66 - dop. red.). Niełatwo jest zapomnieć o takim spotkaniu. Szkoda. Walczyliśmy do samego końca o te play-offy. Nie bylo łatwo, ale Sparta była dużo lepszą drużyną - przyznał żużlowiec. Gdzie w sezonie 2023 będzie występować Pawlicki? - Na tę chwilę nie mogę powiedzieć, że mecz z Ostrowem będzie moim ostatnim w Grudziądzu. Na pewno pojadę jeszcze jedne zawody w barwach GKM-u, a co będzie dalej? Zobaczymy. Nie było jeszcze okazji usiąść i porozmawiać, więc nie jestem w stanie w tym momencie nic powiedzieć. Jeśli władze klubu będą chciały rozmawiać o przyszłym sezonie, to porozmawiamy. Czas pokaże - zakończył. **** Mikroruchy, komisarze, kary, KSM i baraże. Szef GKSŻ o przyszłości żużla — Życie pokazuje, że regulamin żużlowy nie przejdzie na dietę. Na pewno nie będzie chudszy, a pewnie będzie jeszcze grubszy — mówi Piotr Szymański, przewodniczący Głównej Komisji Sportu Żużlowego w podcaście "Znamy się z żużla" Kamila Tureckiego. Co zrobić, by walki na torze było więcej? Czy KSM wróci do polskiej ligi? Co z barażami i mikroruchami? Szef GKSŻ opowiada też o specjalnych obozach szkoleniowych dla młodzieżowców i trenowaniu juniorów. — Część zawodników chcących zdać licencję żużlową jest niedoszkolona i nie powinna w ogóle pojawić się na egzaminie — słyszymy. Data utworzenia: 25 lipca 2022 09:00 To również Cię zainteresuje Masz ciekawy temat? Napisz do nas list! Chcesz, żebyśmy opisali Twoją historię albo zajęli się jakimś problemem? Masz ciekawy temat? Napisz do nas! Listy od czytelników już wielokrotnie nas zainspirowały, a na ich podstawie powstały liczne teksty. Wiele listów publikujemy w całości.
_Urok czy wręcz geniusz pamięci polega na tym,__że jest ona kapryśna, przypadkowa i pełna temperamentu:__usuwa w cień majestatyczną katedrę, a uwiecznia__stojącego przed nią w kurzu małego chłopca, który je Bowen_Gdyby człowiek mógł we śnie przejść przez Raj__i dostałby kwiat na dowód,__że jego dusza rzeczywiście tam była, i gdyby__przebudziwszy się, dostrzegł kwiat w swej dłoni – ach,__co wtedy?_z notatnika Coleridge’a,przeł. Z. KubiakPROLOGProlog_Jest w kabinie toalety, siedzi na sedesie, łzy schną jej na policzkach, rozmazawszy tusz, który kilka godzin temu tak starannie nałożyła. Od razu widać, że to nie jej miejsce, a mimo to jest jest podstępny, zawsze przychodzi i wychodzi jak gość, którego się nie zapraszało, ale którego nie wypada nie wpuścić. Pragnie go, choć nigdy by tego nie przyznała. Ostatnio poczucie żalu to jedyna rzecz, która wydaje się jej prawdziwa. Nawet teraz celowo myśli o swojej najlepszej przyjaciółce, pomimo upływu czasu, bo ma ochotę zapłakać. Jest jak dziecko skubiące strupek. Nie może się powstrzymać, choć wie, że będzie radzić sobie sama. Naprawdę próbowała. I nadal próbuje, na swój sposób, ale czasem jedna osoba może podtrzymywać całe twoje życie, być twoją podporą, a gdy zabraknie jej krzepiącej obecności, czujesz, że spadasz, choćbyś miała wcześniej wiele sił i choćbyś całą swoją mocą starała się utrzymać równo – dawno temu – szła sama pogrążoną w ciemności drogą zwaną Firefly Lane. To była najgorsza noc w jej życiu i właśnie wtedy natknęła się na pokrewną był nasz początek”. Ponad trzydzieści lat „Ty i ja kontra cały świat”. Najlepsze przyjaciółki na opowieści mają swój koniec, prawda? Traci się tych, których się kocha, i trzeba jakoś żyć odpuścić. Powiedzieć »do widzenia« z uśmiechem”.__To nie będzie nie wie, co właśnie uruchomiła. Za chwilę wszystko się 112 września 2010, 22:14Czuła się lekko oszołomiona. To było przyjemne, jakby otulono ją ciepłym kocem. Jednak gdy się zorientowała, gdzie jest, przestało być tak na sedesie w kabinie toalety, a na policzkach schły jej łzy. Ile czasu tu spędziła? Wstała powoli i wyszła z łazienki, torując sobie drogę przez zatłoczone foyer kina i ignorując krytyczne spojrzenia rzucane w jej stronę przez pięknych ludzi popijających szampana pod skrzącym się dziewiętnastowiecznym żyrandolem. Seans musiał się już skoń zewnątrz energicznie zrzuciła idiotyczne lakierowane szpilki; poleciały gdzieś w cień. W drogich czarnych pończochach ruszyła w siąpiącym deszczu po brudnych chodnikach Seattle w kierunku domu. To tylko z dziesięć przecznic. Da radę, a o tej porze i tak nie udałoby się złapać tak zbliżała się do Virginia Street, jej wzrok przyciągnął jaskraworóżowy neon MARTINI BAR. Przed drzwiami stała grupka ludzi, którzy rozmawiali i palili pod chroniącym ich dasz postanowiła sobie, że ominie lokal, to jednak skręciła, podeszła do drzwi i weszła do środka. Wsunęła się do ciemnego, zatłoczonego wnętrza i ruszyła prosto ku długiemu mahoniowemu barowi.– Co podać? – zapytał szczupły, wyglądający na artystę mężczyzna o pomarańczowych włosach i takiej ilości żelastwa w twarzy, ile mieści się w alejce z nakrętkami i śrubami w markecie budowlanym.– Tequilę – odpowie pierwszy kieliszek i zamówiła następny. Głośna muzyka niosła pociechę. Wypiła tequilę i zaczęła kołysać się do rytmu. Ludzie dokoła niej śmiali się i rozmawiali. Czuła się odrobinę tak, jakby była częścią tego całego zamiesza w drogim włoskim garniturze zręcznie wcisnął się na miejsce obok niej. Był wysoki i wysportowany. Miał jasne, dobrze ostrzyżone i ułożone włosy. Pewnie bankowiec albo prawnik z korporacji. I oczywiście dla niej za młody. Nie mógł mieć więcej niż trzydzieści pięć lat. Ile czasu tu spędził, czekając na sposobność, szukając najlepiej wyglądającej kobiety w barze? Jeden drink, dwa?Wreszcie zwrócił się ku niej. Widziała po jego spojrzeniu, że wie, kim jest, i uwiódł ją ten drobny wyraz uznania.– Mogę postawić pani drinka?– Nie wiem. Może pan? – Czyżby lekko bełkotała? Niedobrze. Jej myśli też nie były kla spojrzenie przesunęło się z jej twarzy na piersi, a potem znów spojrzał jej w oczy. Wcale nie ukrywał, że rozbiera ją wzrokiem.– Powiedziałbym, że drinka co najmniej.– Zwykle nie zadaję się z nieznajomymi – skła w jej życiu byli wyłącznie obcy ludzie. Wszyscy inni, wszyscy, którzy się liczyli, zapomnieli o niej. Mocno odczuwała działanie xanaksu. A może to była tequila?Dotknął jej podbródka, musnął delikatnie krawędź żuchwy, sprawiając, że przeszedł ją dreszcz. Takie dotknięcie jej wymagało śmiałości, nikt już tego nie robił.– Jestem Troy – przedstawił w jego błękitne oczy i poczuła ciężar samotności. Kiedy ostatnio pragnął jej jakiś mężczyzna?– Tully Hart – odpowiedziała.– ją. Smakował słodko, jakimś likierem, i papierosami. A może trawą. Chciała się roztopić w czysto fizycznym doświadczeniu, rozpuścić jak kawałek czekolady. Chciała zapomnieć o wszystkim, co jej w życiu nie wyszło. I o tym, że skończyła w takim miejscu jak to. Sama w morzu obcych.– Pocałuj mnie jeszcze raz – powiedziała, choć nie cierpiała tonu żałosnego błagania w swoim gło to brzmienie z dzieciństwa, gdy była małą dziewczynką z nosem przyciśniętym do szyby, czekającą na powrót matki. „Co jest ze mną nie tak?” – pytała tamta dziewczynka każdego, kto zechciał słuchać, ale nigdy nie uzyskała odpowiedzi. Tully przyciągnęła do siebie nieznajomego, ale nawet gdy ją całował i napierał na nią ciałem, poczuła, że zaczyna płakać, a gdy łzy popłynęły, nic już nie mogło ich powstrzy września 2010, 02:01Tully wyszła z baru ostatnia. Drzwi zatrzasnęły się za nią, a neon syknął i zgasł. Było po drugiej w nocy i ulice Seattle opustoszały. Uci szła śliskim chodnikiem. Pocałował ją mężczyzna – nieznajomy – a ona się rozpła Nic dziwnego, że się wyco jak z cebra. Pomyślała, że się zatrzyma, odchyli głowę i zacznie połykać deszcz, dopóki się nie utopi. To nie byłoby takie wrażenie, że droga do domu trwa całe godziny. W budynku minęła portiera, nie patrząc mu w oczy. W windzie zobaczyła swoje odbicie w pokrywających ściany koszmarnie. Kasztanowe włosy – z długimi odrostami – tworzyły ptasie gniazdo, a tusz spływał z rzęs na policzki, rozmazując się jak akwa windy otworzyły się i Tully wyszła na korytarz. Tak się zataczała, że dopiero po chwili dotarła do swoich drzwi i cztery razy próbowała trafić kluczem do zamka. Zanim otworzyła, poczuła, że kręci jej się w głowie, która znowu ją rozbo pomiędzy jadalnią a salonem wpadła na stolik i omal się nie przewróciła. Uratowała ją sofa. Tully osunęła się z westchnieniem na grubą, białą poduchę. Stolik był zasypany pocztą. Rachunki i czasopi oczy i pomyślała, jakim bajzlem stało się jej życie.– A niech cię, Katie Ryan – szepnęła do najlepszej przyjaciółki, której nie samotność była nie do zniesienia. Lecz jej najlepsza przyjaciółka odeszła. Umarła. Od tego wszystko się zaczęło. Od straty Kate. Czy to nie żałosne? Tully zaczęła opadać na dno po śmierci przyjaciółki i nie potrafiła się od niego odbić.– Potrzebuję cię – dodała. A potem to wykrzyczała: – Potrzebuję cię! jej opadła. Tully zasnęła? Może…Kiedy z powrotem otworzyła oczy, zaczęła wpatrywać się załzawionym wzrokiem w stos poczty na stoliku do kawy. Głównie rachunki, katalogi i czasopisma, których od dawna nie czytała. Gdy już miała odwrócić wzrok, jedno ze zdjęć przykuło jej brwi i nachyliła się. Odsunęła koperty, by wygrzebać magazyn „Star”, który leżał na spodzie. W prawym górnym rogu znajdowało się niewielkie zdjęcie jej twarzy. Niezbyt udane. Nie takie, z którego mogłaby być dumna. Pod spodem jedno straszne słowo:„Uzależniona”.Chwyciła czasopismo drżącymi dłońmi i otworzyła je. Strony migały jedna za drugą, aż ponownie znalazła swoje zdję artykuł, nawet nie zajmował HISTORIA, KTÓRA KRYJE SIĘ ZA PLOTKAMIStarzenie się nie jest łatwe dla znanych kobiet, lecz dla Tully Hart, byłej gwiazdy święcącego niegdyś triumfy programu _Dziewczyńska godzina,_ okazuje się wyjątkowo trudne. Chrześnica pani Hart, Marah Ryan, udzieliła naszej redakcji informacji na zasadzie wyłączności. Pani Ryan, l. 20, potwierdza, że pięćdziesięcioletnia Tully Hart zmaga się ostatnio z demonami, które prześladowały ją przez całe życie. Według pani Ryan w ostatnich miesiącach pani Hart „niepokojąco przytyła”, nadużywając leków i alkoholu…_O mój Boże! zabolała tak bardzo, że Tully nie była w stanie oddychać. Doczytała artykuł do końca, a potem pozwoliła, by czasopismo wypadło jej z którego nie dopuszczała do siebie od miesięcy, od lat, nagle ożył i zaciągnął ją w najbardziej ponure i samotne miejsce na świecie. Po raz pierwszy Tully nie potrafiła sobie nawet wyobrazić, że kiedykolwiek wygrzebie się z tej przepa chwiejnie, łzy zamgliły jej wzrok, gdy sięgnęła po kluczyki do mogła tak dłużej 33O czwartej w nocy Johnny zrezygnował z prób zaśnięcia. Skąd mu przyszło do głowy, że uda mu się usnąć w noc po pogrzebie żony?Odsunął kołdrę i wstał z łóżka. Deszcz łomotał o kryty gontem dach, jego echo niosło się po całym domu. Johnny dotknął włącznika przy kominku w sypialni, rozległo się stuknięcie i gwizd, a potem ożyły niebieskie i pomarańczowe płomyki, skacząc po sztucznym polanie. Poczuł delikatny zapach gazu. Stał tak kilka minut, wpatrując się w zaczął się wałęsać po domu. To jedyne określenie, jakim potrafił opisać sposób, w jaki bezwiednie przechodził z pokoju do pokoju. Co pewien czas orientował się, że stoi gdzieś i wpatruje się w coś, nie kojarząc, kiedy tu przyszedł ani dlaczego przystanął akurat którymś momencie znalazł się z powrotem w sypialni. Jej szklanka na wodę wciąż stała na stoliku nocnym. Podobnie jak okulary do czytania i rękawiczki, w których pod koniec spała, bo ciągle było jej zimno. Równie wyraźnie jak własny oddech usłyszał jej głos: „Byłeś moim jedynym, Johnie Ryan. Kochałam cię z każdym swoim oddechem przez dwadzieścia lat”. To właśnie powiedziała mu w swą ostatnią noc. Leżeli razem w łóżku, on obejmował ją, bo ona była zbyt słaba, by przytulić jego. Pamiętał, że wtulił twarz w zagłębienie jej szyi i powiedział: „Nie zostawiaj mnie, Katie. Jeszcze nie teraz”.Zawiódł ją nawet wtedy, gdy umie się i zszedł na zalewało rozmyte szare światło. Deszcz skapywał z okapów, łagodząc kontury krajobrazu. W kuchni zobaczył cały blat starannie umytych i wytartych naczyń, które rozłożono na ściereczkach, i kosz na śmieci pełen papierowych talerzyków i serwetek w jaskrawych kolorach. Lodówka i zamrażarka były wypełnione przykrytymi folią pojemnikami. Teściowa zrobiła wszystko, co należy, gdy on krył się samotnie na zewnątrz, w ciemno kawę, próbował wyobrazić sobie nową wersję swojego życia. Widział jedynie puste miejsce przy stole w jadalni, nie tę osobę za kierownicą, śniadanie robione nie tymi dobrym ojcem. Pomóż im się z tym upo się o blat, popijając kawę. Gdy nalewał sobie trzecią filiżankę, poczuł, że kofeina podniosła mu poziom adrenaliny. Ręce zaczęły mu się trząść, więc odstawił kawę i wziął sok pomarań kofeiny jeszcze cukier. Co w następnej kolejności – tequila? Właściwie nie podjął decyzji, by się ruszyć. Po prostu wywędrował z kuchni, której każdy centymetr przypominał mu o żonie – lawendowy krem do rąk, który tak lubiła, tabliczkę z napisem JESTEŚCIE WYJĄTKOWI, którą wyciągała przy najdrobniejszych sukcesach dzieci, dzbanek na wodę, który odziedziczyła po babci i którego używała przy specjalnych oka że ktoś dotyka jego ramienia, i się wzdry teściowa, Margie. Była już ubrana – miała na sobie dżinsy z wysokim stanem, tenisówki i czarny golf. Posłała mu znużony niej stanął Bud. Wyglądał na dziesięć lat starszego od żony. Przez ostatni rok jeszcze bardziej ucichł, choć i wcześniej nikt nie nazwałby go gadatliwym. Zaczął żegnać się z Katie na długo przed tym, jak reszta z nich zaakceptowała nieuniknione, a teraz, gdy odeszła, jakby stracił głos. Podobnie jak żona był ubrany swobodnie. Miał na sobie wranglery podkreślające chudość nóg i wystający brzuch, westernową koszulę w brązowo-białą kratę i szeroki pas ze srebrną sprzączką. Włosy stracił już dawno, ale kompensowały to gęste słowa przeszli do kuchni, gdzie Johnny nalał im po kubku kawy.– Kawa. Bogu dzięki – powiedział szorstko Bud, biorąc kubek w swoje spracowane dło na siebie.– Musimy zawieźć Seana na lotnisko za godzinę, ale potem możemy wrócić i wam pomagać – odezwała się Margie. – Dopóki będziecie tego potrzebo był jej bardzo wdzięczny. Stała mu się bliższa niż własna matka, ale musiał być samo Tak!To nie był po prostu kolejny dzień. Zobaczył to wyraźnie. Nie mógł udawać, że to zwykły dzień. Nie mógł dać dzieciom śniadania i zawieźć ich do szkoły, a potem pójść do pracy w telewizji i zająć się produkcją jakiegoś tandetnego programu rozrywkowego albo odcinka audycji lifestylowej, która nigdy nie zmieniła niczyjego stylu życia.– Zabieram nas stąd – oznajmił.– Och? – powiedziała Margie. – Dokąd?Powiedział to, co pierwsze przyszło mu do głowy.– Na uwielbiała tę wyspę. Od zawsze planowali zabrać tam przyjrzała mu się przez swoje nowe okulary ze szkłami niemal bez oprawek.– Ucieczka niczego nie zmieni – mruknął Bud.– Wiem, Bud. Ale ja tutaj po prostu tonę. Gdziekolwiek spojrzę…– Tak – wszedł mu w słowo dotknęła ramienia Johnny’ego.– Jak możemy pomóc?Teraz, gdy Johnny miał plan – choć niedoskonały i tymczasowy – poczuł się lepiej.– Ja zajmę się rezerwacjami. Nie mówcie nic dzieciom. Niech się wyśpią.– Kiedy wyjeżdżacie?– Mam nadzieję, że dzisiaj.– Lepiej zadzwoń do Tully i powiedz jej. Planowała być tu o jedena pokiwał głową, ale Tully była w tej chwili najmniejszym z jego zmartwień.– Okej – powiedziała Margie, składając dłonie. – Wyczyszczę lodówkę i przeniosę wszystkie zapiekanki do zamrażarki w garażu.– A ja odwołam dostawy mleka i dam znać na policję – dodał Bud. – Żeby mieli wasz dom na w ogóle o tym nie pomyślał. To Kate zawsze wszystko przygotowywała przed ich wyjaz poklepała go po ramieniu.– Idź zrobić te rezerwacje. Zajmiemy się im obojgu i poszedł do swojego gabinetu. Usiadł do komputera i w niespełna dwadzieścia minut dokonał rezerwacji. Za dziesięć siódma miał już kupione bilety, wynajęty samochód i dom. Zostało tylko powiadomienie pokoju chłopców podszedł do piętrowego łóżka i znalazł obu bliźniaków na dolnej części, wtulonych w siebie niczym para szczenia brązową czuprynę Lucasa.– Hej, Skywalker, wstajemy.– Ja chcę być Skywalkerem – wymamrotał Wills przez się uśmiechnął.– Ty jesteś Zdobywcą, pamiętasz?– Nikt nie wie, kim był Wilhelm Zdobywca – odparł Wills, siadając na łóżku. Miał na sobie czerwono-niebieską piżamę ze Spider-Manem. – Musiałaby być o nim jakaś usiadł, rozglądając się nieprzytomnie.– Już pora do szkoły?– Nie idziecie dzisiaj do szkoły – stwierdził zmarszczył brwi.– Bo mama umarła?Johnny się wzdrygnął.– Właściwie tak. Jedziemy na Hawaje. Nauczę was surfować.– Ty nie umiesz surfować – stwierdził wciąż marszczący brwi Wills. Już był sceptyczny.– A właśnie że umie. Prawda, tato? – zapytał jego brat spod swojej długiej grzywki. Pełen wiary Lucas.– Za tydzień będę umiał – powiedział Johnny, a oni rozchmurzyli się i zaczęli podskakiwać na łóżku. – Umyjcie zęby i ubierzcie się. Wrócę za dziesięć minut spakować wasze rze błyskawicznie pobiegli do łazienki, szturchając się po drodze łokciami. Johnny wyszedł powoli z ich pokoju i ruszył korytarzem. Zapukał do drzwi córki i usłyszał znużone:– Co?Zanim wszedł do jej pokoju, wstrzymał powietrze. Wiedział, że namówienie popularnej w szkole nastolatki do wyjazdu nie będzie łatwe. Nic nie liczyło się dla Marah bardziej niż przyjaciółki. Szczególnie przy nieposłanym łóżku i czesała swoje długie i lśniące czarne włosy. Ubrała się do szkoły w spodnie z komicznie niskim stanem i rozszerzanymi nogawkami oraz T-shirt jak dla niemowlaka. Jakby się wybierała w trasę z Britney Spears. Johnny stłumił irytację. To nie był moment na kłótnie o modzie.– Hej – powiedział, zamykając za sobą drzwi.– Hej – odpowiedziała, nawet na niego nie spojrzawszy. Jej głos miał w sobie pewną ostrość, której nabrał w czasie dojrzewa westchnął. Wyglądało na to, że nawet żałoba nie zmiękczyła Marah. O ile nie uczyniła jej jeszcze bardziej odłożyła szczotkę i zwróciła się ku niemu. Teraz już rozumiał, dlaczego Kate tak często raniło jej osądzające spojrzenie. Marah miała bardzo przenikliwy wzrok.– Przepraszam za wczorajszy wieczór – zaczął.– Wszystko jedno. Mam dzisiaj po lekcjach trening piłkarski. Mogę wziąć auto mamy?Usłyszał, że głos jej się załamał na ostatnim słowie. Usiadł na skraju łóżka córki i czekał, żeby się przysiadła. Gdy tego nie zrobiła, poczuł, że ogarnia go fala znużenia. Marah była taka krucha. Wszyscy byli teraz delikatni, ale Marah przypominała Tully. Obie nie potrafiły okazać słabości. Marah dostrzeże jedynie to, że przerwał jej przygotowania do szkoły, a poświęcała im więcej czasu niż mnich porannym modłom.– Lecimy na Hawaje na tydzień. Możemy…– Co? Kiedy?– Wyjeżdżamy za dwie godziny. Kauai jest…– Nie ma mowy! – wrza wybuch był tak niespodziewany, że Johnny zapomniał, co chciał powiedzieć.– Co?– Nie mogę opuścić szkoły. Muszę zadbać o końcowe oceny. Obiecałam mamie, że będę się dobrze uczyć.– To godne pochwały, Marah. Ale potrzebujemy trochę czasu razem jako rodzina. Żeby sobie to wszystko poukładać. Możesz zabrać ze sobą podręczniki, jeśli będziesz chciała.– Jeśli będę chciała?! – Aż tupnęła nogą. – Nie masz zielonego pojęcia, jak jest w liceum. Wiesz, jaka jest konkurencja? Jak się dostanę do dobrego college’u, jeśli zawalę ten semestr?– Przez jeden tydzień nic się nie stanie.– Ha! Mam rozszerzoną matematykę. I WOS. I gram w tym roku w reprezentacji piłkar sobie sprawę, że może to załatwić dobrze albo źle. Tylko nie wiedział, jaki jest ten dobry sposób, i szczerze mówiąc, był zbyt zmęczony i zestresowany, żeby się przejmo Wyjeżdżamy o dziesiątej. Spakuj go za ramię.– Pozwól mi zostać z Tully!Spojrzał na nią i dostrzegł, że ze złości dostała czerwonych plam na bladej skórze.– Tully? Jako opiekunka? Och… Nie.– Babcia i dziadek zostaną ze mną w domu.– Marah, jedziemy. Musimy pobyć razem, tylko we tupnęła nogą.– Niszczysz mi życie.– Nie że powinien powiedzieć coś mądrego i ponadczasowego. Ale co? Zdążył znienawidzić te wszystkie banały, które ludzie rozdają niczym miętówki po czyjejś śmierci. Nie wierzył, że czas uleczy tę ranę ani że Kate jest teraz w lepszym miejscu, ani że nauczą się żyć dalej. W żaden sposób nie umiałby skierować takich pustych słów do Marah, która najwyraźniej tak jak on ledwo utrzymywała się na się, weszła do łazienki i zatrzasnęła nie czekać, aż zmieni zdanie. W swojej sypialni chwycił telefon i wybrał numer, wchodząc do garderoby, by poszukać walizki.– Halo? – Po głosie Tully można było poznać, jak kiepsko się wiedział, że powinien przeprosić za miniony wieczór, ale za każdym razem, gdy o tym myślał, czuł przypływ gniewu. Nie darował więc sobie wypomnienia jej rozczarowującego zachowania, ale już gdy o tym wspominał, wiedział, że ona będzie się bronić, i faktycznie to zrobiła.– Kate tego chciała – powiedziała się. Nadal mówiła, ale przerwał jej, oznajmiając:– Jedziemy dziś na Kauai.– Co?– Musimy spędzić trochę czasu razem. Sama tak mówiłaś. Wylatujemy o drugiej Hawaiian Airlines.– Niewiele czasu na przygotowania.– Tak. – Też go to martwiło. – Muszę coś mówiła, pytała chyba o pogodę, ale on się rozłą tamto popołudnie w środku tygodnia w październiku 2006 międzynarodowy port lotniczy SeaTac był zaskakująco zatłoczony. Przyjechali wcześniej, żeby podrzucić na samolot brata Kate, Seana, który wracał do odebrał karty pokładowe z automatu, a potem popatrzył na dzieci. Każde z nich wpatrywało się w jakieś elektroniczne urządzenie. Marah wysyłała esemesa na swojej nowej komórce. Nie miał pojęcia, co to jest esemes, i nie obchodziło go to. To Kate chciała, żeby ich szesnastoletnia córka miała telefon komórkowy.– Martwię się o Marah – powiedziała Margie, podchodząc do niego.– Wygląda na to, że niszczę jej życie, zabierając ją na cmoknęła.– Jeśli nie niszczysz szesnastolatce życia, to znaczy, że jej nie wychowujesz. Nie tym się martwię. Myślę, że ona żałuje tego, jak traktowała matkę. Zwykle się z tego wyrasta, ale jeśli matka umiera…Automatyczne drzwi za nimi otwarły się z sykiem i do hali wbiegła Tully. Miała na sobie letnią sukienkę, sandałki na niebotycznie wysokich szpilkach i biały kapelusz z szerokim rondem. Ciągnęła za sobą walizkę Louis Vuit się przed nimi bez tchu.– Co? No co? Chyba zdążyłam?Johnny gapił się na Tully. Co ona tu, do diabła, robi? Margie powiedziała coś cicho, a potem potrząsnęła głową.– Tully! – zawołała Marah. – Bogu wziął Tully pod rękę i odciągnął na bok.– Nie jesteś zaproszona na ten wyjazd, Tul. Jedziemy tylko we czwórkę. Nie wierzę, że pomyślałaś…– Och – szepnęła to tak cicho, że zabrzmiało jak westchnienie. Widział, jak bardzo ją zranił. – Powiedziałeś „my”. Myślałam, że mnie też masz na ile razy w życiu została porzucona, zostawiona przez matkę, ale nie miał siły martwić się teraz o Tully Hart. Tracił kontrolę nad własnym życiem i mógł myśleć jedynie o swoich dzieciach i o tym, żeby jakoś wytrwać. Mruknął coś pod nosem i odwrócił się od niej.– Chodźcie, dzieci – powiedział szorstko, dając im zaledwie chwilę na pożegnanie się z Tully. Objął teściów i szepnął: – Do zobaczenia.– Pozwól jej lecieć z nami – jęczała Marah. – Proszę…Johnny ruszył dalej. Nie był w stanie zareagować ina sześć godzin, zarówno w powietrzu, jak i na lotnisku w Honolulu, córka całkowicie ignorowała Johnny’ego. Na pokładzie samolotu niczego nie zjadła, nie obejrzała filmu ani nie czytała. Siedziała po drugiej stronie przejścia niż on z chłopcami, miała zamknięte oczy i kiwała głową do muzyki, której nie sły dać jej znać, że choć czuje się samotna, nie jest sama. Powinien się upewnić, że córka wie, że on jest obok, że nadal są rodziną, choć ta konstrukcja wydaje się teraz tak chwiejna. Lecz na to musiał przyjść odpowiedni moment. Przy nastolatkach trzeba ostrożnie wybierać chwilę na kontakt, bo inaczej można takiej próby gorzko żało na Kauai o czwartej po południu czasu hawajskiego, ale Johnny miał wrażenie, że podróż trwała wiele dni. Wychodzili z samolotu rękawem, chłopcy pierwsi. W zeszłym tygodniu śmialiby się w takim momencie, teraz byli krok z Marah.– Hej.– Co?– Nie można powiedzieć „hej” do własnej córki?Przewróciła oczami, nie zwalniając taśmy do odbierania bagażu, gdzie kobiety w tradycyjnych hawajskich sukienkach wręczały czerwone i białe girlandy z kwiatów gościom, którzy mieli wykupiony pakiet wcza zewnątrz słońce mocno prażyło. Różowe bugenwille w pełnym rozkwicie oplatały ogrodzenie otaczające park. Johnny poprowadził wszystkich na drugą stronę ulicy, do punktu wynajmu samochodów. Po dziesięciu minutach jechali srebrnym mustangiem kabrioletem na północ jedyną autostradą na wyspie. Zatrzymali się w sklepie Safeway, nakupili jedzenia, a potem wsiedli z powrotem do prawej rozciągała się niekończąca się linia wybrzeża z plażami o złotym piasku, zalewanymi pienistymi, błękitnymi falami i poprzecinanymi wysepkami czarnej wulkanicznej skały. Im dalej na północ, tym krajobraz stawał się bujniejszy i bardziej zielony.– Ach, jak tu ładnie – powiedział do Marah, która siedziała obok w fotelu pasażera zgarbiona i wpatrzona w komórkę. Znów te esemesy.– Taa – odpowiedziała, nie podnosząc wzroku.– Marah – rzucił ostrzegawczym tonem. Jakby mówił: „Stąpasz po cienkim lodzie”.Spojrzała na niego.– Ashley przesyła mi pracę domową. Mówiłam ci, że nie powinnam opuszczać szkoły.– Marah…Zerknęła w prawo.– Fale. Piasek. Grubi biali ludzie w hawajskich koszulach. I skarpetkach do sandałów. Wspaniałe wakacje, tato. Od razu zapomniałam, że mama dopiero co umarła. wróciła do esemesowania na motoroli się. Droga przed nimi wiła się wzdłuż wybrzeża, opadając w dół wśród zieleni doliny Hana Hanalei tworzyła wesoła mieszanka drewnianych budynków, kolorowych szyldów i stanowisk z lodami _shave ice_. Johnny skręcił w drogę wskazaną przez MapQuest i natychmiast musiał zwolnić z powodu rowerzystów i surferów zajmujących obie strony który wynajęli, był staroświeckim hawajskim bungalowem przy Weke Road. Johnny wjechał na podjazd wysypany kruszonymi kora natychmiast wysiedli z auta. Byli zbyt podekscytowani, by choćby jeszcze chwilę wytrzymać w zamknięciu. Johnny zaniósł dwie walizki na schodki od frontu i otworzył drzwi. Na drewnianych podłogach stały bambusowe meble w stylu lat pięćdziesiątych, z grubymi, kwiecistymi poduszkami. Kuchnia z drewna koa i kącik jadalny znajdowały się po lewej stronie głównego holu, a wygodny salon po prawej. Sporej wielkości telewizor ucieszył chłopców, którzy natychmiast popędzili przez dom, wrzeszcząc:– Ja wybieram pierwszy!Johnny podszedł do przesuwnych drzwi tarasu wychodzącego na ocean. Trawnik dochodził do zatoki Hanalei Bay. Johnny pamiętał ostatni raz, gdy byli tu z Kate. „Zabierz mnie do łóżka, Johnny Ryanie. Nie pożałujesz…”.Wills wpadł na niego z całym impetem.– Jesteśmy głodni, wyhamował tuż przy nich.– Umieramy z W domu była już prawie dziewiąta wieczorem. Jak mógł zapomnieć o tym, że dzieciom należy się kolacja?– Jasne. Pójdziemy do baru, który z mamą uwiel zachichotał.– My nie możemy iść do baru, poczochrał mu włosy.– W stanie Waszyngton pewnie nie, ale tutaj jak najbardziej możecie.– Ale fajnie – powiedział usłyszał, że Marah rozpakowuje w kuchni zakupy. Uznał, że to dobry znak. Nie musiał jej o to prosić ani nic nakazy niecałe pół godziny wybrali pokoje, rozłożyli rzeczy i przebrali się w szorty i T-shirty, a potem ruszyli spokojną ulicą do starego, przypominającego ruderę drewnianego budynku blisko centrum miasteczka. Tahiti uwielbiała staroświecki polinezyjski kicz tego miejsca, który był tu czymś więcej niż dekoracją. Podobno wystrój baru nie zmienił się od ponad czterdziestu wnętrzu pełnym turystów i miejscowych, łatwych do odróżnienia po strojach – znaleźli niewielki bambusowy stolik nieopodal „sceny” – podwyższenia o powierzchni metr na półtora z dwoma taboretami i dwoma mikrofonami.– Fajnie tu jest! – oznajmił Lucas, energicznie kołysząc się na krze bał się, że krzesło się przewróci i w normalnych okolicznościach coś by powiedział, postarał się pohamować chłopców, lecz ich entuzjazm był właśnie tym, po co tutaj przyjechali, więc dał spokój i zajął się swoją butelką corony. Zmęczona kelnerka właśnie niosła im pizzę, gdy pojawił się zespół – dwóch Hawajczyków z gitarami. Pierwszym utworem, który zagrali, było _Somewhere over the rainbow_ Israela Kamakawiwo’ole’a na uku miał wrażenie, jakby Kate pojawiła się na ławce obok, oparła o niego i śpiewała cicho, fałszując, ale gdy się odwrócił, zobaczył tylko Marah, która natychmiast zmarszczyła brwi.– Co? Wcale nie eseme wiedział, co powiedzieć.– Nieważne – rzuciła Marah, ale wyglądała na rozczaro się kolejny utwór. _When you see Hanalei by moonlight…_Piękna kobieta o rozjaśnionych słońcem blond włosach i promiennym uśmiechu weszła na maleńką scenę i zaczęła tańczyć hula do tej piosenki. Gdy muzyka się skończyła, podeszła do ich stolika.– Pamiętam cię – zwróciła się do Johnny’ego. – Twoja żona chciała się zapisać na lekcje hula, gdy tu ostatnio byli obrzucił ją spojrzeniem.– Mama nie żyje.– Och – powiedziała tancerka. – Tak mi przy jak Johnny miał dość tych słów.– To miłe, że ją pani pamięta – odarł znużonym tonem.– Miała piękny uśmiech – powiedziała pokiwał głową.– Cóż. – Poklepała go po ramieniu, jakby byli przyjaciółmi. – Mam nadzieję, że ta wyspa wam pomoże. Jeśli jej na to pozwolicie. gdy wracali do domu w gasnącym świetle dnia, chłopcy byli już tak zmęczeni, że zaczęli się kłócić, a Johnny zbyt wykończony, by się tym przejąć. W domu pomógł im przyszykować się do snu, przykrył ich i pocałował na dobranoc.– Tato? – zapytał Wills sennym głosem. – Będziemy się jutro kąpać?– Pewnie, Zdobywco. Po to tu jesteśmy.– Ja na pewno wejdę pierwszy. Lucas to tchórz.– Wcale pocałował ich jeszcze raz i wstał. Idąc przez dom w poszukiwaniu córki, przeczesał włosy dłonią i westchnął. Znalazł ją na okalającej cały dom werandzie. Siedziała na leżaku. Zatoka skąpana była w księżycowym blasku. W powietrzu czuć było sól, morze i kwiaty plumerii. Oszałamiający, słodki i uwodzicielski zapach. Wzdłuż trzykilometrowej linii plaży rozsiane były ogniska, wokół których stały i tańczyły cienie ludzi. Ich śmiech unosił się ponad szumem fal.– Powinniśmy byli tu przyjechać, kiedy jeszcze żyła – odezwała się głos wydawał się taki młody, smutny i odle Mieli taki zamiar. Ileż to razy planowali wyjazd, żeby odwołać go z jakiegoś zupełnie dziś nieistotnego powodu? Wydaje ci się, że masz na wszystko mnóstwo czasu, i nagle się okazuje, że to nieprawda.– Może patrzy na nas teraz.– Taa. Na pewno.– Wielu ludzi w to wierzy.– Żałuję, że do nich nie westchnął.– Taa. Ja wstała. Spojrzała na niego. Smutek, który ujrzał w jej oczach, był dojmujący.– Nie miałeś racji.– W czym?– Ten widok niczego nie zmienia.– Pragnąłem odmiany. Możesz zrozumieć?– No cóż… Ja pragnęłam tych słowach odwróciła się i weszła do domu. Drzwi się zasunęły. Johnny stał, wstrząśnięty jej słowami. Tak naprawdę nie pomyślał, czego potrzebują jego dzieci. Wetknął ich potrzeby między swoje i uznał, że tak wszystkim będzie byłaby rozczarowana. Już. Znowu. Co gorsza, wiedział, że córka ma widok niczego nie zmie 44Nawet w raju – a może zwłaszcza w raju – Johnny spał źle, nieprzyzwyczajony do samotności, ale każdego ranka wyrywał go ze snu blask słońca na błękitnym niebie i szum fal, które jakby się śmiały, sunąc po piasku. Zwykle Johnny budził się pierwszy. Zaczynał dzień od filiżanki kawy na werandzie. Stąd obserwował poranek nad niebieskimi wodami zatoki, której kształt przypominał podkowę. Często mówił stamtąd do Kate. Żałował, że nie powiedział tych słów wcześniej. Pod koniec, gdy Kate umierała, atmosfera w ich domu przypominała delikatną, szarą mgłę, była smutna i przyciszona. Wiedział, że Margie kazała Katie mówić o tym, co ją przeraża – że zostawi dzieci, o świadomości, że będą cierpiały, o jej bólu – ale Johnny nie potrafił słuchać, nawet tamtego ostatniego dnia.„Jestem gotowa, Johnny – powiedziała głosem cichym niby muśnięcie piórkiem. – Ty też musisz być gotowy”. „Nie mogę” – odpowiedział. A powinien był odpowiedzieć: „Zawszę będę cię kochać”. Powinien był trzymać ją za rękę i powtarzać, że jest w porządku.– Przepraszam, Kate – wyznał teraz, zbyt na znak, że usłyszała. Podmuch we włosach, kwiat opadający na kolana. Cokolwiek. Ale nie było nic. Tylko szum fal, przetaczających się figlarnie po pia że wyspa pomogła chłopcom. Byli zajęci od świtu do nocy. Ścigali się po ogrodzie, uczyli bodysurfingu na załamujących się pienistych falach i zakopywali się nawzajem w piasku. Lucas często mówił o Kate, wspominał o niej przy każdej okazji niemal codziennie. Brzmiało to tak, jakby była w sklepie i miała zaraz wrócić do domu. Na początku reszta czuła się z tym nieswojo, ale z czasem Lucas w ten właśnie uparty sposób, jak delikatne, powracające fale, wprowadził Kate z powrotem do ich kręgu, podtrzymał jej obecność, pokazał im, jak ją pamiętać. „Mamie by się podobało” stało się jak refren i pomagało im wszyst do zakupu pełnej wersji książki
nie pozwól mi odejść pdf
